تبليغاتX
گزارش اقلیت

گزارش اقلیت

تحلیلی ـ انتقادی

فقط به خاطر اصغر فرهادی

+ نوشته شده در  دوشنبه 1390/10/26ساعت 8:55 بعد از ظهر  توسط امید نیک  | 

ما هنوز همانیم

ما هنوز همانیم و هنوز بر همان حرفهای قبلی هستیم. حرفهای قبلی آیا می دانستید چه بودند؟

+ نوشته شده در  سه شنبه 1390/03/24ساعت 9:24 بعد از ظهر  توسط امید نیک  | 

فقط به خاطر حاج مهدی

+ نوشته شده در  جمعه 1389/12/13ساعت 10:26 قبل از ظهر  توسط امید نیک  | 

اعتصاب غذا

این وبلاگ کماکان در اعتصاب غذا (نگارش مطلب) به سر می برد. در اعتراض به خیلی مسائل که به آنها که زیاد اهل فکر کردن نیستند اصلاً مربوط نیست جزئیات شامل چه مباحثی است.

+ نوشته شده در  جمعه 1389/06/12ساعت 1:49 قبل از ظهر  توسط امید نیک  | 

بدرود زمستانی

بسم الله الرحمن الرحیم

پیرو نوشته قبلی به استحضار می رساند این وبلاگ تا مدت نامعلومی از سوی اینجانب به روز رسانی نمی شود. (دوستان دیگر در ادامه بحث ها و ارائه نظراتشان آزاد هستند) ان شاء الله همگی در راهی که هستیم موفق باشیم و به انحراف نرویم.

والسلام عیلکم و رحمة الله و برکاته

+ نوشته شده در  یکشنبه 1387/11/27ساعت 5:0 بعد از ظهر  توسط امید نیک 

تابع عامل های مثبت (جستاری تازه در تابع X0)

چندی پیش یکی از دوستان نقطه نظراتی انتقادی در مورد مطلب تابع X0 و مهاجرت و نتیجه ای که نگارنده در رابطه با اثرات پدیده مهاجرت گرفته بود، ابراز داشت. اگر سلسله این مباحث را دنبال کرده باشید، احتمالاً به خاطر دارید که در آن نوشته نتیجه بحث تأکید بر عامل تابع X0 به عنوان پارامتر اصلی در گرایش جوانان به مهاجرت معرفی شد:
« جستجوی یک زندگی آسوده و کم دغدغه در فراسوی مرزهای ایران به دلیل سرخوردگی اجتماعی ناشی از بی تأثیری عوامل a و b در اعتلای سطح زندگی برخی از افراد از یک سو و سرریز انباشت های پارامتر x0 برخی دیگر از جانب مقابل می باشد.»
و در پایان نتیجه گیری راهبردی زیر به عنوان راه حل برون رفت از معضل مهاجرت جوانان مطرح شد:

افزایش امکانات اجتماعی --» کاهش سرخوردگی اجتماعی --» کاهش مهاجرت

جدا از اینکه اصولاً قضاوت در مورد بد بودن و یا مطلوب بودن مهاجرت کار ساده ای نیست؛ نقطه نظرات انتقادی مطرح شده در بحث فوق الذکر، دیدگاه تازه ای را مطرح می­کرد:
«اگر پارامتر X0 به مثابه داشته ها و امکانات اولیه هر فردی باشد، پارامتر b بیانگر هدف آن فرد در دوره های زمانی زندگی است و پارامتر a نشانگر میزان تلاشی است که صرف X0  در مسیر اهداف b به معادله خطی می افزاید تا شیب تابع را مثبت و یا منفی نماید.»
جدا مباحث ریاضی مصداقی، جان کلام گوینده این بوده که پارامترهای مربوطه تماماً قابل تفکیک نیستند و بر روی یکدیگر تأثیر مستقیمی دارند. به باور ایشان اگر کسی سودای تحصیلات عالیه داشته باشد (b+) و امکانات مالی و مباحث دانشگاهی برایش فراهم باشد (X0+) و برای نیل به آن هدف کوشا باشد (a+)؛ به علت مثبت بودن همه عوامل شیب تابع زندگی فرد صعودی است. اما اگر تلاشی در کار نباشد و یا جای خود را به وقت گذرانی بدهد (a-) و یا اصلاً هدف اشتباه باشد (b-)، منفی بودن این پارامترها تأثیر منفی در شیب نمودار و در نتیجه نزولی بودن تابع بسته به میزان وخامت این عوامل اجتناب ناپذیر است.
با توجه به تکیه اصلی این دیدگاه به تأثیر صحت هدف و تلاش در رسیدن به مقصد، عنوان تابع عاملهای مثبت بهترین نامی است که به نتیجه گیری جدید می توان اطلاق کرد.
اگر با مدلی که در نوشته های پیشین قضاوت کردیم بخواهم استدلال نمایم، باید گفت که این دیدگاه جدید به ما می گوید پارامتر X0 تنها عامل تعیین کننده نیست و اهداف (b) و کوشش ها و پیگیری ها (a) هم با وزنی معادل و یا حتی بیشتر تأثیرگذارند. البته به نظر من مدل قبلی به این جستار تازه پوشش کاملی می دهند، چون در آنجا بحث آماری و تحلیلی کرده بودیم که نتایج مشاهدات سالهای اخیر نشان می دهد عامل X0 بیشترین تأثیر را در این خصوص دارد. اما چون استقبال چندانی از سوی منتقدین این نظر (خصوصاً آنها که بیشتر از همه به طبل مهاجرت می کوبند و یا فکر می کنند فرکانس مهاجرت طلبی شان را گوش امثال ما نمی تواند تشخیص دهد!!) به عمل نیامد، احساس شد بهتر است نظریه مقابل نتیجه گیری پیشین را نیز برای قضاوت عمومی در این پست مطرح نماییم.
+ نوشته شده در  شنبه 1387/11/19ساعت 0:0 قبل از ظهر  توسط امید نیک 

تاجران خرده پا



فوتبال سیاسی: به معنی آن است که نگاه مردم و مسئولین به فوتبال به جای آنکه ورزشی و حرفه ای باشد سیاسی و حاشیه ای است.

فوتبال دولتی: از ذیل تعریف فوتبال سیاسی ناشی می شود. یعنی بر خلاف روح حاکم بر دستگاه های ورزشی در اقصی نقاط دنیا، در ایران اداره فوتبال در اختیار مسئولین دولتی است. گواه آن اعضای هیأت مدیره غیر ورزشی تیم های بزرگ، اسپانسری دولتی، ورزشگاه های دولتی، رادیو و تلویزیون دولتی و حتی مطبوعات ورزشی دولتی است.

ورزشکار دولتی: این تعبیر از سوابق ورزشکاران بازنشسته ایران ناشی می شود که پس از اتمام دوران ورزشی خود به جای پیوستن مستقیم به جامعه ورزشی به جامه سیاسی در می آیند. برادران ناطق نوری (کشتی گیر و بوکسور)، برادران خادم (هر دو کشتی گیر)، علیرضا دبیر (کشتی گیر) و هادی ساعی (تکواندوکار) که همگی لباس نمایندگی مجلس و یا شورای شهر بر تن کرده اند. جایگاه اولین فوتبالیست دولتی را ان شاء الله در سنوات آتی علی دایی به دست خواهد آورد.

فوتبال بازیکن سالار: از ذیل دولتی بودن ورزشکاران ناشی می شود. یعنی عواملی غیر از شایستگی ورزشی و سوابق کاری باعث به اوج رفتن غیرمنطقی فوتبالیست ها می شود.

حمایت دولتی از فوتبال: یعنی اسپانسری ورزش را افرادی که در گذشته و یا هم اکنون به امکانات دولتی دسترسی داشته اند در دست دارند. این مقوله مخصوص ایران نیست و اخیراً در لیگ های فوتبالی مختلف شایع شده است. مثلاً آبراموویچ در چلسی و یا پسر رهبر لیبی در یوونتوس. در ایران هم هدایتی در پرسپولیس و استیل آذین، شفیعی در استقلال اهواز، عابدینی در داماش گیلان، آجرلو در پاس و فجر سپاسی از این دسته اند.

برنامه ریزی دولتی در فوتبال: از ذیل تعریف فوتبال دولتی ناشی می شود. یعنی در برنامه ریزی فصول ورزشی غیر از مقوله ورزش و امکانات برگزاری عوامل دیگری نیز دخیل می شوند که گاه تصمیمات اعتراض برانگیزی را در پی دارد

خب حال که با ادبیات بحث مختصراً آشنا شدیم می توان به نقد وضعیت فوتبال ایران پراخت. متأسفانه ارائه یک تعبیر بی طرفانه از وضعیت اداره و راهبری جریان فوتبال کشور به دلیل سیاسی بودن فوتبال میسر نیست. در دیگر رشته های ورزشی مانند والیبال، هندبال و بسکتبال به دلیل غیر حساس بودن دست اندرکاران حکومتی نسبت به آن اخیراً شاهد پیشرفت های بسیار قابل توجهی بوده ایم.

اما حضور تاجران خرده پا در فوتبال ایران وضعیت فوتبال را بغرنج تر کرده است. این آفت ریشه در تاریخ فوتبال ایران دارد. اکنون بیشتر از 10 سال است که بیماری فوتبال بازیکن سالار در دنیا ریشه کن شده است. حتی بزرگان چند میلیون دلاری باشگاه های بزرگ اروپایی که همه ساله برنده جوایز مختلف و درآمدهای چشمگیر هستند در داخل زمین فوتبال به هیچ عنوان مورد توجه خاصی نیستند. در ایران حتی مفسران و تحلیلگران ورزشی دست به کار بت سازی از نام های ورزشکاران هستند، چه برسد به گزارشگر تلویزیونی، لیدر باشگاه، تماشاگر، مسئولین باشگاه، پشت پرده سیاسی فوتبال و بازار ....

هنوز از خاطرمان نرفته است که وقتی ایمه ژاکه برای فرانسه میزبان جام جهانی 98 نام دو تن از بزرگان فوتبال تاریخ این کشور (اریک کانتونا و ژان پیر پاپن) را با شهامتی وصف ناپذیر از تیم ملی خط زد همگان شکستی مفتضحانه را برای فرانسه پیش بینی می کردند. وقتی فرانسه قهرمان شد همه در شوق و شور قهرمانی از خاطر بردند به خاطر شکستن بت بازیکن در تیم از ایمه ژاکه تشکر کنند. اما آن جریان درس بزرگی برای جهان ورزش بود. امروزه امثال رونالدینیو، کاکا، کریستین رونالدو و ... با درآمدهای آنچنانی چندان کم نیستند. اما آیا کسی می تواند ادعا کند اگر فردا نباشند از فوتبال زیبا و جذاب دنیا چیزی کم خواهد شد؟

اما در ایران به هیچ روی اینگونه نیست. غم انگیزتر آن است که سکه بازیکن سالاری در ایران دو رو دارد. در یک سو اوج و ثروت است و در روی دیگر محنت و رنج. آیا جامعه ورزشی می تواند فراموش کند آنچه بر زهری در فوتبال گذشت؟ آیا کسی هست که برای آینده جوانان ملوان بندرانزلی و یا فجر سپاسی خوش بین باشد و راه پرسپولیس، استقلال را در مسیر رسیدن به موفقیت و ثروت ایشان در نظر نگرفته باشد. به راستی چند تا سیروس قایقران در فوتبال ایران سراغ داریم؟ آیا اینها که همه به جاه و مقام و پول فراوانی دست یافته اند غیر از بازیکن سالاری راهی به قله های بالای فوتبال ایران داشته اند (؟):

 

علیرضا نیکبخت واحدی

سرمایه گذاری در تولید پوشاک ورزشی

علی دایی

مالکیت چندین فروشگاه و گالری، و اداره مءسسه تولیدی پوشاک ورزشی دایی تنها بخشی از فعالیت تجاری وی است

جواد نکونام

سرمایه گذار در کار واردات عطر و پوشاک

نیما نکیسا

امرار معاش از طریق رستوران داری در بالای شهر

سیروس دین محمدی

سرمایه گذار در بازار پوشاک و اداره بوتیک در مجتمع میلاد نور

مهرداد میناوند

سرمایه گذار در بازار پوشاک و اداره عطرفروشی در مجتمع میلاد نور

خداداد عزیزی

مالکیت طلافروشی در تهران و سرمایه گذاری در یک شرکت وارد کننده قطعات یدکی خودرو

پژمان نوری

فعالیت در بازار بساز بفروشی مسکن

حسین کعبی

مالکیت چندین باب آپارتمان و مغازه و امرار معاش از طریق اجاره آنها

علیرضا منصوریان

مالکیت مغازه و سرمایه گذاری در بازار خرده فروشی سخت افزار کامپیوتر در تهران

پژمان جمشیدی

اداره گالری عطر و ادکلن فروشی در کرج

مهدی هاشمی نسب

سرمایه گذاری در واردات لوازم بهداشتی و عطر و همچنین اداره پیتزافروشی در بالای شهر تهران

محمد برزگر

مالکیت و اداره پیتزافروشی در تهران

یدالله اکبری

فعالیت در بازار بساز بفروشی مسکن

افشین پیروانی

سرمایه گذاری در تولید پوشاک ورزشی

حامد کاویانپور

سرمایه گذاری در بازار خرید و فروش اتومبیل و اداره نمایشگاه خودرو

حمید استیلی

سرمایه گذاری در تولید پوشاک ورزشی و واردات کالاهای مصرفی

کریم باقری

تاجر فرش

 یادش بخیر، زمانی مرحوم تختی جان خود را بر کف ناسیونالیسم بی ادعایش بر باد داد و بازمانده اش رفت به کار کتاب و نویسندگی که اندیشه قهرمانی و پهلوانی را در نسل بعدی زنده کند. اما این به اصطلاح قهرمانان امروز فوتبال ما به کاسبی و ترویج فرهنگ مصرف بی حد و مرز مشغول و سرخوش اند.

وقتی فوتبال سیاسی و دولتی باشد؛ وقتی حمایت از فوتبال دولتی و در سطح پروردن بازیکن سالاران عمل نماید؛ وقتی لیدر و تماشاگر به این ورزش جهانی نگاه سنتی و تفننی داشته باشند و نباشند بزرگانی چون قایقران، آقاجانیان، فنونی زاده و ... در بطن فوتبال ایرانی؛ آنگاه قهرمانان ورزشی ما ایمه ژاکه، میشل پلاتینی، یورگن کلینزمن و یوهان کرایف نخواهند شد. نه به لحاظ فنی، چون بی شایستگی نامشان بر سر زبان هاست و نه به لحاظ اثرگذاری اجتماعی و اقتصادی چون تاجرانی خرده پا هستند ...

+ نوشته شده در  دوشنبه 1387/11/14ساعت 7:28 بعد از ظهر  توسط امید نیک 

دفاع ضد موشکی !!

مینوریتی: آقاجان این بلاگ ما که تار عنکبوت زده اصلاً هیچ رونقی نداره ...
یاهوما: آره، راست میگی؛ ... اصلاً می دونی چیه ... کلاً از رونق افتاده وبلاگ بازی ... اخیراً که توجه کردم ملت فقط پای وبلاگ خانوما می نشینن و نظر میدن
مینوریتی: آره، اخیراً بیانات بسیار تفکر برانگیزی در گوشه و کنار مشاهده شده ...
ماکسیم: ببخشید، منظورتون از ملت آقایونه ... ؟
مینوریتی: حالا چه فرقی می کنه اصلاً ... اما من حرف یاهوما رو خیلی قبول ندارم ... به نظر من مشکل جامعه مخاطبین هستش ... پدر من نزدیک به شصت سال سن و سال داره ... اما هر وقت یه داستانکی آپ می کنه توی بلاگش، شونصد نفر میان میبینن و نقد و بررسی می کنن ...
یاهوما: عجب آدمای علافی!
ماکسیم: آره ... خوب حرفت درسته ... چون پدرت محفل و مجلس زیاد میره ... اصطلاحاً شناس شده برای مخاطبش ... اما ماها خیلی شاهکار کنیم بعد از ده دوازده ساعت کار پای دستگاه یه ایمیلی چک کنیم یا نگاهی به کارای نیک آهنگ بیاندازیم .... کی حال و حوصله داره بشینه مطلب جدی بخونه؟ ...
مینوریتی: خب این بده دیگه عزیز جان .... داریم دور می شیم از Mission وبلاگمون
یاهوما: خب چکار کنیم؟ زردش کنیم مثل [....] ؟
ماکسیم: مگه نارنجی چشه؟!
مینوریتی: آقاجان دست بردارید، من با همین قالب زرشکی هم مشکل دارم ... به جای اینکه هی بشینید پست های در پیت تو بلاگای خودتون بنویسید، یه کم به فکر باشین ...
ماکسیم: ای آقا ... ما که هر چی می نویسیم همه میرن تو موضع گیری ...
یاهوما: بهتره بگی سپر دفاع ضد موشکی ....
مینوریتی: اگه این سیاست مهار دوگانه رو شما دوتا جواب می داد، به قول مرحوم ساخاروف نصف مشکلات خاورمیانه حل می شد ....

+ نوشته شده در  چهارشنبه 1387/10/11ساعت 0:34 قبل از ظهر  توسط کار گروهی 

آینه چون نقش تو بنمود راست...

تا بحال به انجام کارهای عجیب و باورنکردنی فکر کرده اید، مثلا انجام موارد زیر:
آیا پیش آمده است که کاری را که گفته اید 90 دقیقه طول می کشد، در دقیقه 90 به پایان برسانید و تنها 1 دقیقه برای آن وقت بگذارید؟
آیا پیش آمده که همان کار دقیقه 90 شما که یک دقیقه وقت برده، کامل باشد؟

همه ما مصداق های زیادی برای این امور داریم، چه بسا خودمان بارها مرتکب آن شده ایم، درس خواندن ها را که به یاد دارید! از همه جالب تر هم مواقعی است که به هر دو سوال جواب بلی می دهیم.
ولی چرا و چه نتیجه ای می توان گرفت؟ اینجا به بعضی از آنها اشاره شده است:

1 - کار مورد نظر خیلی ساده است (مثل گرفتن نمره قبولی در شب امتحان، در حالی قبلا مطالعه نکرده اید)؛
    - چرا تا دقیقه 90 طول کشیده است؟ چرا همان دقیقه اول تمام نشده است؟ 89 دقیقه قبل چه کاری داشتید؟ چرا گفته اید 90 دقیقه؟ چون از تمام نشدن هراس داشتید؟

2- کار مورد نظر بیشتر از زمان مورد انتظار وقت می برد و از روی بخت و اقبال به پایان رسیده است؛
    - چرا زیر بار کاری رفته اید که تا دقیقه 90 به بخت اقبال نیاز داشته است؟ چرا دقیقه 5 نگفته اید که کار شما بیشتر طول می کشد و  به بخت و اقبال وابسته است؟ این بخت و اقبال چرا در دقیقه 90 ظاهر شده است؟

3- کار مورد نظر به دلایلی متوقف مانده ولی در دقیقه 90، قرار شد انجام داده شود و ما انجامش دادیم!
    - کاری که 1 دقیقه طول می کشد، 89 دقیقه متوقف مانده!!! در ضمن مشمول مورد یک نیز می شود.

چرا فکر نمی کنیم که این موضوع یعنی دروغ گفتن به خودمان، یعنی تملق، یعنی چاپلوسی، یعنی به دروغ شرایط را سخت جلوه دادن!!
چرا وقتی دولتی یا شهرداری یا مدیری پروژه های 20 سال متوقف مانده را تنها در 6 ماه به پایان می رساند، فکر می کنیم نابغه و قهرمانانی داریم که ما را نجات داده است نه اینکه یک جای کار ایراد دارد؟
چرا وقتی دولتی یا شهرداری یا مدیری 80 درصد پروژه ای که قرار است 20 سال بعد تمام شود را تنها در 6 ماه به پایان می رساند، فکر می کنیم آدم پرکاری است؟
چرا معنی دروغ را تنها در جواب ندادن به تماس های تلفنی پدرانمان جستجو می کنیم؟
چرا خیانت کردن تنها در همبستر شدن با غریبه ها معنی می دهد؟

چرا فکر نمی کنیم که "از ماست که بر ماست

+ نوشته شده در  سه شنبه 1387/09/26ساعت 9:14 بعد از ظهر  توسط مهدی مدبر 

تابع X0 و مهاجرت

در مباحث قبلی در مورد تابع X0  به فرضیه ای پرسش برانگیز برخورد کردیم: «اگر ساز و کار حاکم بر جامعه مقدار x0 شما را مبنای انجام کنش و واکنش تعریف شده ای در قبال شما بداند، شما حتی با برخورداری از پارامترهای a و  b مناسب، باز هم جایگاهی در معادلات اصلی زندگی ندارید.»
اکنون می خواهم با استناد به این تئوری، بحث جدیدی را مطرح کنم. در نوشته های گذشته در مورد دلایل مهاجرت ایرانیان به ممالک مختلف دنیا بحث هایی شد که عمدتاً دلالت مهاجرت را (خصوصاً در پناه فرآیند ابزاری تحصیلات عالیه) در فرار افراد از واقعیت های موجود با سودای زندگی بهتر و آسوده تر می دانست. رشد روز افزون پدیده خروج اتباع ایرانی با قصد گرفتن اقامت و تابعیت کشورهای همسایه و غیر همسایه (در برخی از آمارها صحبت از 4 الی 5 میلیون ایرانی مهاجر است) بر هیچکس پوشیده نیست. اگر فرضیه فوق الذکر را صحیح در نظر بگیریم یک بیان توصیف وار از این پدیده شاید این باشد که جستجوی یک زندگی آسوده و کم دغدغه در فراسوی مرزهای ایران به دلیل سرخوردگی اجتماعی ناشی از بی تأثیری عوامل a و b در اعتلای سطح زندگی برخی از افراد از یک سو و سرریز انباشت های پارامتر x0 برخی دیگر از جانب مقابل می باشد.
دو عامل یاد شده علیرغم تضاد آشکاری که در ساخت و محتوا با یکدیگر دارند در پنج دهه اخیر بسیار همسو با هم عمل کرده اند. این تعبیر شاید کمی جسورانه به نظر برسد، اما به نظر توصیف دقیقی از مسأله مهاجرت ارائه می دهد.
مهاجرت به مثابه یک بیماری لاعلاج گریبانگیر مردم اغلب کشورهای توسعه نیافته نظیر ایران است. ای کاش لابراتوارهای پزشکی و گروه های حاکم بر سرنوشت مردم همانگونه که در تکاپوی یافتن درمان بیماری هایی نظیر ایدز و یا سرطان هستند، به این مسأله هم توجه داشتند.
+ نوشته شده در  سه شنبه 1387/09/05ساعت 11:46 بعد از ظهر  توسط امید نیک